Wygląda niewinnie. Potem robi się klasycznie fatalnie.
Pytania są bezosobowe, żeby nie robić z nikogo głównego podejrzanego. Wybierany jest tylko mechanizm, a resztę dopowiada bardzo nieuprzejma rzeczywistość.
1. jak to wygląda na starcie
To jest ten etap, w którym wygląda spokojnie, lekko i prawie premium. Czyli idealny moment, żeby pomyśleć: „o, tym razem chyba bez katastrofy”. Urocze.
2. jak działa mechanizm
Tu wybierany jest sposób działania. Czyli to, czym robi się bałagan, ale tak elegancko, żeby jeszcze chwilę dało się to nazywać „skomplikowaną sytuacją”, a nie zwykłym schematem.
3. co zaczyna się dziać później
To już nie jest opis „tej drugiej strony”, tylko efekt końcowy. Czyli to, co zostaje w głowie, nerwach i codziennym funkcjonowaniu. Bardzo luksusowy pakiet szkód ubocznych.
wynik końcowy
CIEPŁO NA START, CHŁÓD NA UZALEŻNIENIE
Tu nie chodzi o wskazywanie palcem. Chodzi o to, żeby mechanizm wreszcie przestał udawać romantyczną zagadkę i zaczął wyglądać jak to, czym jest.
